Według Biblii, winorośl zasadził po potopie Noe, protoplasta odrodzonej ludzkości. Jej owoc był związany z grzechem Noego i Chama oraz pośrednio dał okazję do ukazania prawości charakterów Sema i Jafeta. Po raz kolejny winorośl wspomniana jest w Księdze Liczb. Gdy Mojżesz wysłał zwiadowców, by zbadali ziemię Kanaanu, ci wśród owoców tej ziemi przynieśli gałąź winorośli. Była ona symbolem obfitości ziemi, do której Bóg prowadził swój lud, znakiem spełnienia Bożych obietnic danych Izraelowi, a szczególnie tej najważniejszej – że będą ludem Boga żyjącym na ziemi obiecanej Mojżeszowi, a wcześniej Abrahamowi i jego potomkom, jako ludzie wolni. Jednocześnie również tym razem przy owym znaku pojawia się motyw buntu Izraelitów, przerażonych perspektywą walki o ziemię Kanaanu, oraz obraz wierności i zaufania Bogu, które jako jedyny okazał Kaleb.