Autor Pierwszego Listu św. Jana pisze wprost, że „Bóg jest miłością” (4, 8.16). Św. Paweł zaś w Liście do Rzymian precyzuje, że „miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa” (13, 10). Innymi słowy, wszystkie nakazy i zakazy, w tym również Dekalog (zob. Rz 13, 9nn), w gruncie rzeczy sprowadzają się do miłowania Boga i drugiego człowieka, jak siebie samego (por. np. Mt 22, 36-40). Chrystus Pan mówi jeszcze: „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem” (J 15, 12). Mamy zatem się wzajemnie kochać, ponieważ Pan nas kocha.
Jezus z Nazaretu nawołuje do miłości bezwarunkowej i wobec wszystkich. Nie jest to miłość łatwa, gdyż chrześcijanin ma miłować nawet nieprzyjaciół: „A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół…” (por. Mt 5, 43nn). Pan zachęca nas do wytrwania w miłości: „Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna” (J 15, 9nn).
Przywołany już Apostoł Narodów wskazuje na miłość jako na najbardziej doskonałą postawę, jaką może sobą prezentować człowiek - „ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą” (1 Kor 12, 31). Tą drogą jest droga miłości. W tym miejscu trzeba byłoby zacytować w całości „Hymn o miłości” z 13 rozdz. Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian. Tam miłość została wystarczająco dobrze scharakteryzowana. Lepiej tego zrobić się nie da. Jaka zatem ma być? Przede wszystkim powinna być „cierpliwa” i „łaskawa”. Mało tego. „Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą”. „Miłość nigdy nie ustaje, (nie jest) jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie”. Ona jest najważniejsza w życiu, bo „trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy: z nich zaś największa jest miłość”.